غم باد ...

mahdipourgholamh — Thu, 26 Feb 2009 17:50:18 GMT

"در پی یه اعتراض دانشجویی این نقدیه رو سرودم که متأسّفانه تو یکی از نشریه های دانشجویی چاپش کردند. "

غم در دلم نهفته است

از داد بي جوابم

*
يک روز در پي دوست
با التهاب بسيار
کردم خراب خود را
تا درکنار ياران
فرياد دل برارم
با شور و با شهامت
از وضع نابسامان

ياران بسي شکستند
چنگال و ظرف و بشقاب ،
اندر هياهوي جمع
دشنام و نا سزا بود
ياران نسار جانان

دشنام و ناسزاشان
در باب اعتراض است ،
اخلاق تند ياران
نه از پي رزالت
در باب انتقاد است

*
ليکن به هوش يارا !
کين جمع با طراوت
روز دگر به هر سو
در پشت در ، به سوراخ ،
هر يک به کنج و پستو ،
از ترس ناز جانان

*
روز دگر چو آمد
خشکيد آن شهامت
در لابه لاي ياران ،
در جاي جاي مطبخ
هر سو حراستي بود
از ناز چشم جانان

*
اين ها همه جواب است
در مبحث عدالت،
مشت است در جواب
فرياد داد خواهان

*
در مبحث عدالت
فرياد ها زياد است ،
ليکن نهال غم شد
فرياد دادخواهان

*
يارا "خموش" يارا !
کين درد ها فراوان ،
اندر دل هزينم
غم باد روي غم باد باد

*

" دیدار "

mahdipourgholamh — Mon, 23 Feb 2009 18:59:18 GMT

" نمی دونم چرا بعضی وقتا ، ما با آدمهایی روبه رومی شیم که سر شار از انرژی مثبت اند . "

کارم تموم شده بود ، در راه بازگشت به خونه بودم ،سوار اتوبوس های انقلاب شدم ، خسته بودم، بی اختیار پلک هام بسته می شد ند ، پاهام دیگه توان ایستادن نداشت . خوب دیگه یک شب بیداری و بعد از اون یک روز پر مشغله ؛ نمی شد بیش از این انتظار داشت .

اتوبوس خیابان انقلاب رو به سرعت طی می کرد و ایستگاه ها رو یکی بعد از دیگری . چهار راه ولی عصر ، حافظ ، ...، فردوسی و... . اتوبووس وارد ایستگاه دروازه دولت شد (همون ایستگاه شعبۀ جدید دانشگاهمون ) . نا گهان حسی درونی وادارم کرد که از اتوبوس پیاده شوم .هیچ کار بخصوصی هم در دانشگاه نداشتم ، ولی لحظه ای بعد به خودم گفتم: " حالا که تا اینجا اومدم بذار یه سر هم به دانشگاه بزنم ببینم چه خبره ."

به محض پیاده شدن از اتوبوس ، باد سردی شلّاق وار پوست صورت و دستم که با آن کیفم را گرفته بودم مورد عنایت قرار داد . انگار می خواست بیرحمانه انگشتان دستم را که به دور دستۀ کیفم حلقه زده بودند یکی یکی از کیف جدا کند و کیفم را بدزدد .

آهی از سر ناچاری کشیدم و کیفم را به دست دیگر دادم و دست سرما دیده را با گرمای درون جیبم نوازش دادم . عجب هوای عجیبی بود ! تابش آفتاب ، و آن سوز سرد !؟

راه افتادم به سمت دانشگاه یا به قول ما یونی امّا سوز سرد دست بردار نبود. گاه و بی گاه از لابه لای لباس هایم راهی برای نفوذ پیدا می کرد ؛ و باز داستان همان عنایات شلّاق وار ... . پاهام دیگه رمق نداشت ؛ خستگی کم بود سرما هم به اون اضافه شده بود . امّا حداقل این امید را داشتم که دیگر چند قدمی بیشتر تا دانشگاه باقی نمانده . به محض رسیدن به ساختمان دانشگاه ، پریدم تو ساختمان و به اوّلین شوفاژی که دم دست بود دودستی چسبیدم ، خوشبختانه اولّین شوفاژ همون نزدیک در بود . دستانم کمی گرم شد و جانی تازه یافت ، امّا خستگی هنوز پا بر جا بود ، ازاین رو به همان شوفاژ چند لحظه تکیه دادم و همزمان با دستانم شوفاژ را صمیمانه نوازش می کردم . در همین حال لحظاتی را طی کردم که نا گهان چهره ای آشنا را دیدم که از دور نزدیک می شد . چشم های خسته و خمارم به سرعت از حالت Stand by در اومد و بر روی چهرۀ آشنا متمرکز شد . اشتباه ندیده بودم . استاد بود . ردپایی از امید در دلم تازه شد، تمام انرزی باقیمانده دروجودم را جمع کردم و سلامی پر انرژی نثار ایشان کردم ، بعد از دو سال و نیم ، عحب دیدار جالبی ! دستانم را که تازه گرم شده بود جلو بردم تا دست بدهم ، استاد دستم را به گرمی فشرد و جواب سلام گرمی چاق کرد . من که از این دیدارناگهانی ذوق زده شده بودم ، دست و پایم را گم کردم و شروع کردم به تپق زدن . استاد پرسید : " ترم چندی ؟ " گفنم : "8... ، نه 7... نه6 " استاد پرسید : اینجا چی کار می کنی ؟ " گفتم الحمد لله ... داشتم می گشتم " حسابی قاطی کرده بودم . خودم هم نمی فهمیدم چی می گفتم .

امّا انگار یک انرژی تازه در کالبدم دمیده شده ، خستگی کم کم از بند بند بی رمق تنم بیرون رفت ، انگار برای لحظاتی به اندازۀ چند ساعت شارژ شده بودم . شاداب و سر حال . احوال پرسی را به سرانجام رساندیم . حال راضی و خشنود از آمدنم به دانشگاه ، فکر می کنم 2 یا 3 بار ساختمان 4طبقۀ دانشگاه رو از روی خوشحالی بالا و پایین رفتم . روحی تازه یافته بودم . واین شد که بلا فاصله بعد از اومدنم به خونه این پُست را بعد از مدت ها دوری ازوبلاگم نوشتم .

یک گالری پر از درد دل

غم باد ...

" دیدار "